Er leuke manier om wereld wijsheden op een simpele manier te verwoorden en over te laten komen bij de lezer. De link naar het bedrijfsleven is nog een extra dimensie.

21 december 2006 Heerhugowaard

recensie op www.bol.com

‘Waarom hebben ze niet in elk land dezelfde wereldkaart?’

Asha, 21 jaar

Is de wereldkaart zoals we die kennen wel de kaart die we voor de toekomst nodig hebben? We hebben allemaal een denkbeeldige kaart in ons hoofd van hoe onze wereld er uit ziet. Op basis daarvan kiezen we onze routes in het leven. Mensen kiezen hun relaties, de meest passende loopbaan, de resultaten waarvan zij denken dat die het maximaal haalbare zijn. Organisaties bepalen hun ‘corporate missie’, doelen, markten, consumenten en concurrenten. Maar waarom gebruiken we altijd dezelfde ‘impliciete wereldkaart’?

Jongeren van de Los Ageles Leadership Academy maakten alternatieve kaarten voor de buurt waarin zij leefden. Zo ontstaat bijvoorbeeld een dynamische kaart met plaatsen waar liefde heerst, waar je blij van wordt, waar graffiti is, waar het geweldadig is en waar vaak auto’s staan.

In een ander project in Berkeley werden jongeren uitgenodigd om met ideeen te komen om hun buurt te verbeteren. Verrassend was dat de jongeren met hun grondige ‘gaming’ ervaring niet kozen voor de metafoor van geavanceerde strategiespellen, maar voor de basis van alle spellen: het aloude PacMan. In deze PacMan komen hun eigen ervaringen tot leven: hoe je pestende jongetjes te vlug af kunt zijn, of hoe je zo snel mogelijk de rommel in het park opruimt.

Welke landkaarten hebben wij in onze samenleving nodig om nieuwe mogelijkheden te zien? En welke landkaarten hebben we in onze organisaties en in ons persoonlijk leven nodig? Als we ons verdwaald voelen, betekent dat misschien gewoon dat we op een oude kaart blijven kijken. Hoe ziet jouw landkaart van mogelijkheden er uit?

Mama, ik snap alles!

- Dat is mooi. Dan hoef je dus nooit meer naar school

Jawel, want ik weet niet alles. Maar als iemand mij dan iets uitlegt wat ik niet weet, snap ik het wel gelijk’

Milou, 10 jaar

Een groepje kinderen maakte eens de volgende indeling. Je hebt dingen die je snapt maar niet weet, zoals een computer, een i-Pod of de wetgeving in ons land. We snappen hoe het werkt en we kunnen er iets mee in ons leven, maar vraag ons niet om het precies uit te leggen. Aan de andere kant heb je dingen die je niet snapt maar wel weet. Zoals het heelal en de werking van het menselijk lichaam, waar we enorm veel over weten zonder het nog echt te snappen. Volgens de Duitse theoloog Bonhoeffer is het grootste mysterie waar de mens mee te maken heeft niet het heelal maar de naaste; de buren en je geliefde(n).
Deze gedachte van Milou werpt een geheel nieuw licht op het idee achter de Kenniseconomie en de voortvarendheid waarmee organisaties onderzoek doen en kennis waarderen. Het willen weten lijkt wel uitgegroeid tot een ‘rat race’. We weten misschien veel over markten en consumenten, maar snappen we ze ook? Stel dat het ‘weten’ staat voor de IQ van een organisatie en het ’snappen’ voor de EQ, hoe hoog scoort de organisatie dan op beiden?

Wat mij raakt in de gedachte van Milou is haar vertrouwen in haar vermogen tot snappen. Misschien kunnen we meer met de kennis die we inmiddels verzameld hebben als ook wij in onze cultuur meer kunnen vertrouwen op ons vermogen tot snappen.