Gratis omhelsd worden door zomaar iemand op straat. Dat is de achterliggende gedachte van de Free Hug Campaign, een spontane beweging die inmiddels is opgepakt in verschillende landen. Elke dag opnieuw kruisen wij het pad van duizenden levens als we op straat lopen, naar ons werk gaan en tijdens ons werk. Maar hoeveel van die levens raken wij? En door hoeveel van die levens laten wij ons raken?
Dit filmpje raakt mij. Ik zie mezelf lopen, als iemand die iets wil betekenen voor anderen. Gratis bij mij af te halen. En iedereen loopt door. Wat voel ik me eenzaam op die momenten. Maar altijd zijn er mensen die stoppen, die omkijken en de groet beantwoorden. Ik zie dit filmpje ook als een metafoor voor hoe mensen zich voelen als ze hun talenten willen inzetten in het werk dat ze doen. Voelen ze zich gehoord? Voelen ze zich erkend en gewaardeerd? En zien zij diezelfde mogelijkheden in anderen of laten ze zich verblinden door hun eigen teleurstelling?
Wat is er nodig om jezelf en anderen elke dag opnieuw te waarderen voor het mens dat je bent? Slechts een klein gebaar. Maar een groot kado voor wie het wil zien.

De natuurkundige Dr. Michio Kaku vertelde eens dat hij zijn 8-jarige dochtertje meenam naar een college. Verbaasd keek zij naar de grote zaal waar ongeveer 300 studenten in de collegebanken zaten. De meesten zaten achter hun laptop en hadden wat boeken naast zich.
‘Papa, wat doen al deze mensen?’
Haar vader antwoordde: ‘Ze studeren natuurkunde’
‘Maar papa, ze zitten hier binnen’.

Het zette Dr. Kaku aan het denken: hoe kun je wetenschap beoefenen als je in je eigen ruimte blijft zitten?
Hoe ziet onze wereld er uit als het meisje diezelfde vraag zou stellen in onze situatie: de volgende vergadering, productontwikkeling, marktonderzoek, het beoordelingsgesprek, de new business presentatie, les, het coachingsgesprek, het volgen van nieuws via social media.
Wat zou jij antwoorden?

UITNODIGING

Kees en Cor schreven het boek ‘Verlichting in Business’ en liepen acht wandelingen in Drenthe op basis van 8 organisatiethema’s: Small, Slow, Spirit, Sustainability, Serve, Sincere, Soft, Safe. Het lijkt hen leuk die wandelingen opnieuw te lopen met andere wandelaars, waarbij elke gast zelf kiest welke van de 8 themaroutes hij/zij loopt.
Zo te lezen aan eerste reacties wordt het een leuke inspirerende groep! Als je het interessant vindt, meld je dan aan bij bij karmanomics@home.nl

In de hal van een druk metrostation in Washington stond een jonge man tegen de muur geleund naast een vuilnisbak. Hij droeg een eenvoudige spijkerbroek, een sweater en een baseball petje van de Washington Nationals. En hij speelde viool. De meeste mensen snelden voorbij zonder aandacht te schenken aan het spel. Sommigen stopten een ogenblik en een enkeling gooide wat geld in de vioolkoffer en riep een complimentje. Een kind stopte, bleef heel even staan om te luisteren, maar werd al snel meegesleurd door zijn moeder: kom, we moeten naar school en ik naar mijn werk.
Om precies te zijn: 1097 mensen passeerden de vioolspelende man in de 40 minuten dat hij daar de vioolsonates van Bach speelde op zijn Stradivarius ter waarde van 3,5 miljoen dollar. Hij haalde er 32 dollar mee op. De vioolspelende man heet Joshua Bell, 39 jaar oud en een van de meest talentvolle violisten ter wereld. De avond er voor stond hij in een uitverkochte zaal in Boston waar mensen minimaal 100 dollar betaalden voor een plaats.
Dit experiment is in 2007 opgezet door the Washington Post en Joshua Bell, maar de vraag blijft actueel: kunnen wij schoonheid pas herkennen en waarderen als het op grote billboards staat aangekondigd en we er veel geld voor betalen? Misschien geldt voor het herkennen van onze hulpbronnen hetzelfde: we hebben maar een zeer beperkt zicht op ons financiële kapitaal (geld), creatieve kapitaal (ideeën), menselijke kapitaal (talent) en sociale kapitaal (relaties). En als we dat al zien, schatten we de waarde te laag in. We lopen rond met een verlangen: een nieuwe baan, een liefdevolle relatie, geluk, plezier, geen geldzorgen meer, waardering voor wie je bent en wat je doet. En elke dag lopen we langs de oplossing. Alleen, we zien het niet en we horen het niet. Want het stond immers niet groot aangekondigd.
Neem je eens voor een om een dag lang alle  toevalligheden en kleine gebaren die je opvallen op te schrijven in een boekje.  Aan het einde van de dag schrijf je boven dat lijstje: Mijn Kapitaal. Wat zie je?
Bekijk hier het filmpje