Gratis omhelsd worden door zomaar iemand op straat. Dat is de achterliggende gedachte van de Free Hug Campaign, een spontane beweging die inmiddels is opgepakt in verschillende landen. Elke dag opnieuw kruisen wij het pad van duizenden levens als we op straat lopen, naar ons werk gaan en tijdens ons werk. Maar hoeveel van die levens raken wij? En door hoeveel van die levens laten wij ons raken?
Dit filmpje raakt mij. Ik zie mezelf lopen, als iemand die iets wil betekenen voor anderen. Gratis bij mij af te halen. En iedereen loopt door. Wat voel ik me eenzaam op die momenten. Maar altijd zijn er mensen die stoppen, die omkijken en de groet beantwoorden. Ik zie dit filmpje ook als een metafoor voor hoe mensen zich voelen als ze hun talenten willen inzetten in het werk dat ze doen. Voelen ze zich gehoord? Voelen ze zich erkend en gewaardeerd? En zien zij diezelfde mogelijkheden in anderen of laten ze zich verblinden door hun eigen teleurstelling?
Wat is er nodig om jezelf en anderen elke dag opnieuw te waarderen voor het mens dat je bent? Slechts een klein gebaar. Maar een groot kado voor wie het wil zien.

De natuurkundige Dr. Michio Kaku vertelde eens dat hij zijn 8-jarige dochtertje meenam naar een college. Verbaasd keek zij naar de grote zaal waar ongeveer 300 studenten in de collegebanken zaten. De meesten zaten achter hun laptop en hadden wat boeken naast zich.
‘Papa, wat doen al deze mensen?’
Haar vader antwoordde: ‘Ze studeren natuurkunde’
‘Maar papa, ze zitten hier binnen’.

Het zette Dr. Kaku aan het denken: hoe kun je wetenschap beoefenen als je in je eigen ruimte blijft zitten?
Hoe ziet onze wereld er uit als het meisje diezelfde vraag zou stellen in onze situatie: de volgende vergadering, productontwikkeling, marktonderzoek, het beoordelingsgesprek, de new business presentatie, les, het coachingsgesprek, het volgen van nieuws via social media.
Wat zou jij antwoorden?